Absolwenci PDF Drukuj Email
Wpisał Administrator   
Sobota, 07. Listopad 2009 20:25

Baza danych absolwentów

 

Diamenty „Sobieskiego”

Szanowni Państwo – „Ludzie Sobieskiego”

Tworzymy "Diamentową Listę" absolwentów „Sobieskiego”. Pragniemy, aby znalazły się na niej nazwiska wszystkich znaczących wychowanków naszej szkoły.
Jeśli pominęliśmy Twoje nazwisko, nie zwróciliśmy uwagi na Twojego przyjaciela z ławy szkolnej, przepraszamy i prosimy  o wiadomość na adres e-mail: Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć. Ten adres e-mail jest ukrywany przed spamerami, włącz obsługę JavaScript w przeglądarce, by go zobaczyć
Przesyłając informację dotyczącą konkretnej osoby prosimy podać krótką notkę biograficzną. Każdy z Was jest ważny w historii naszej szkoły. Pomóżcie tworzyć listę.

Dziękujemy.

 

Nazwiska DIAMENTÓW SOBIESKIEGO na stronie umieszczone są w kolejności alfabetycznej

Wojciech Bartuzi – absolwent liceum z 1997 roku, klasa matematyczno – fizyczna, absolwent Szkoły Głównej Handlowej (2002), prowadzący ćwiczenia dla studentów    z zakresu międzynarodowych stosunków politycznych;  zainteresowania: międzynarodowe stosunki polityczne i gospodarcze (ze szczególnym uwzględnieniem obszaru Kaukazu, Azji Centralnej i Chin), islam, geopolityka, konflikty, negocjacje międzynarodowe, pracownik Instytutu Studiów Wschodnich w Warszawie, obecnie pracuje nad doktoratem na temat zaangażowania Chin w Azji Centralnej i działalności Szanghajskiej Organizacji Współpracy; wiele publikacji np.: „Rosja triumfuje w Abchazji”,  „Czy teraz Osetia Południowa?”, „Gruzja: 6 miesięcy po „rewolucji róż”, „Azerbejdżan”, „Gruzja na krawędzi wojny domowej”, „„No War, No Peace” Mood Settles Over Renegade Georgian Region of Awaria”,

Lucjan Borowiecki – prof. dr hab. – dziekan Wydziału Chemii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika  w Toruniu, autor prac naukowych z dziedziny chemii organicznej.

Roman Bratny - właściwie Roman Mularczyk  - ur.1921 urodził się w Krakowie. Jego ojciec wywodził się z rodziny chłopskiej, był zawodowym oficerem. Rodzina przyszłego pisarza często zmieniała miejsce zamieszkania. Z Krakowa przeniosła się do Ostrowii Mazowieckiej, potem osiadła  w Garwolinie, w Grudziądzu, gdzie Roman zdał maturę, oraz w Warszawie. W 1939 r. Bratny zamieszkał wraz z matką pianistką, która utrzymywała się z udzielania lekcji muzyki, i młodszym bratem w pobliskim Konstancinie. Sam również zaczął udzielać korepetycji. Ojciec pisarza brał udział w kampanii wrześniowej, był dowódcą 2 Pułku Strzelców Konnych, w okresie okupacji pełnił funkcję szefa podokręgu kieleckiego AK. Przyszły pisarz działał w warszawskiej konspiracji i tam nosił pseudonim "Bratny". W 1942 r. ukończył kurs podchorążych Armii Krajowej. W 1943 r. założył podziemne pismo kulturalne młodych twórców "Dźwigary", gdzie debiutował jako publicysta. Rok później (1944) opublikował swój debiutancki tomik wierszy pt. Pogarda. Brał udział w powstaniu warszawskim. Po kapitulacji Warszawy przebywał w obozie Lamsdorf, potem w Sandbostel i Lubeki. W 1945 r., po wyzwoleniu obozu przez aliantów, wyjechał do Paryża. Po powrocie do Warszawy rozpoczął studia na Akademii Nauk Politycznych. W tym czasie był redaktorem czasopisma "Pokolenie" i współredaktorem "Nurtu", "Odrodzenia" i "Głosu Nieborowa". W 1949 r. wyjechał do Szczecina, gdzie został kierownikiem literackim Teatru Polskiego. W latach 1963-71 był współredaktorem czasopisma "Kultura". W 1974 r. objął funkcję kierownika literackiego Teatru Powszechnego w Warszawie.
W swej twórczości Bratny podejmował tematy dotyczące powojennych losów pokolenia AK (powieści Kolumbowie. Rocznik 20, 1957; Szczęśliwi torturowani, 1959; Losy, 1973; Miłowanie kata, 1986), a także współczesnych mu wydarzeń z czasów PRL (opowiadania i powieści). Wiele jego utworów doczekało się ekranizacji filmowych. Można wymienić tu filmy J. Passendorfera Powrót (1960, oparty na powieści Szczęśliwi torturowani) oraz Zerwany most (1963, według powieści Śniegi płyną), filmy Życie raz jeszcze (1967) oraz Kolumbowie (1970) w reżyserii J. Morgensterna, dziesięcioodcinkowy serial Ile jest życia w reżyserii Z. Kuźmińskiego (emitowany w telewizji w 1975 r.). Bratny wydał także tomy poezji, m.in. Losy, W karty z historią, 15 batalionów (1948), Człowieku, żyć będziesz (1951). Publikował szkice publicystyczne i wspomnienia (Pamiętnik moich książek, 1978-83).


recenzja:
Roman Bratny,  Kolumbowie,  2008: "Kolumbowie" to pierwsza powojenna książka opowiadająca o młodych akowcach i ich codziennym życiu, ale także o tym, jak szli na śmierć podczas Powstania Warszawskiego. O dwudziestolatkach zmuszonych do podejmowania trudnych, nierzadko tragicznych decyzji. I angażujących się nierówną walkę z Niemcami - początkowo spontanicznie, później w sposób zorganizowany. Kultowa powieść, która dała nazwę całemu pokoleniu Polaków urodzonych koło roku 1920.

Wojciech Burkiewicz – absolwent z 1999 roku, absolwent Szkoły Głównej Handlowej (2004), dyrektor Departamentu Analiz i Strategii Urzędu Komitetu Integracji Europejskiej w Warszawie.

Zbigniew Cywiński -   prof. dr hab.  Wydziału Budownictwa Lądowego Politechniki Gdańskiej,  w roku 1987 uzyskał roczny angaż na stanowisko profesora Uniwersytetu Tokijskiego (jako trzeciego obcokrajowca w Japonii w ogóle)

Ewa K. Czaczkowska – absolwentka „Sobieskiego” z 1980 roku, publicystka dziennika „Rzeczpospolita”. Studiowała historię na UMK w Toruniu, a następnie dwuletnie podyplomowe studia dziennikarskie na Uniwersytecie Warszawskim. Z „Rzeczpospolitą” związana od 1990 roku. Od 1995 roku specjalizuje się w tematyce religijnej. Pisała relacje z m.in. kilkunastu podróży zagranicznych Jana Pawła II.
Jest laureatką pierwszej edycji nagrody dziennikarskiej im. bp Jana Chrapka „Ślad” (2002 rok). Kryteriami w przyznawaniu tej nagrody  są profesjonalizm, budowanie pomostów między ludźmi, prawda i odwaga oraz niezależność, talent i otwartość na świat.
Oprócz setek artykułów jest autorką trzech książek: „Kościół XX wieku” (1999 rok, nagroda „Feniks” przyznana przez wydawców katolickich), dwóch biografii „Kardynał Stefan Wyszyński” (2009 rok) i „Ksiądz Jerzy Popiełuszko” (wspólnie z Tomaszem Wiścickim, 2004 rok, 2. wydanie 2008 rok).  Uczy dziennikarstwa adeptów tego zawodu na Uniwersytecie Warszawskim (wcześniej UKSW i w Wyższej Szkole Psychologii Społecznej).

multimedia

 

Roman Czerski – absolwent „Sobieskiego” z roku 1958, absolwent historii Wydziału Humanistycznego UMK w Toruniu, ukończył Studium Nauczycielskie z zakresu wychowania fizycznego. Podczas studiów zawodnik AZS Toruń i KS Olimpia Grudziądz (skok w dal, bieg na 100m). Finalista Mistrzostw Polski juniorów. Ukończył podyplomowe studia z historii. Historyk w Technikum Chemicznym i Elektrycznym    w Grudziądzu, wraca do „swojej” szkoły jako nauczyciel historii w roku 1976.
W 1980 roku współzałożyciel NSZZ „Solidarność” w Grudziądzu, wiceprzewodniczący „Solidarności” nauczycieli. Od 1989 roku czynny uczestnik odbudowy struktur „Solidarności”. Od 1994 roku radny Rady Miejskiej w Grudziądzu, w 2002 zostaje wiceprzewodniczącym Rady Miejskiej.
Wychował wielu finalistów olimpiady historycznej szczebla centralnego. Ceniony przez uczniów za prawdę historyczną przekazywaną na Jego zajęciach, oraz za specyficzne poczucie humoru.

Zygfryd Donarski - o sobie: "Przygodę z lekkoatletyką rozpocząłem już w IX klasie liceum (wychowawczyni – Teresa Zaprawa, wf  - Stachowiak). Już jako uczeń II LO i członek GKS Olimpia Grudziądz zwyciężałem w licznych biegach na terenie miasta, województwa i kraju w kategorii juniorów. Po maturze studiując na Politechnice Łódzkiej  jako członek SKS „Społem” Łódź na mistrzostwach Polski juniorów w Stalowej Woli  w 1960 r. ustanowiłem rekord świata juniorów w biegu na 1500 m z przeszkodami. To było wielkie przeżycie dla młodego człowieka. Miło był o sobie czytać w gazetach, mieć powodzenie, oglądać świat z drugiej strony żelaznej kurtyny.

„Luebecker Nachrichten”, Sonntag, 7  Oktober 1962:

Donarski, der weltbeste Hindernisjunior, gewann die 1500 m Hindernislauf, wie er wollte.

Po tym sukcesie zaczęły się pojawiać  kłopoty z godzeniem nauki ze sportem.  Wybrałem studia. Swoje cele w życiu osiągnąłem. Biegałem i odnosiłem sukcesy w barwach WKS „Zawisza” na  stadionach Europy do 1962 roku. Studia ukończyłem w 1965 r."

Mariusz Figurski – absolwent (1983), doktor nauk technicznych (1995), doktor habilitowany (2005). Od roku 2005 jest profesorem nadzwyczajnym Wojskowej Akademii Technicznej. Na Wydziale Inżynierii Lądowej i Geodezji WAT pracuje nieprzerwanie od 1990 roku. Od roku 1999 pracownik naukowy Politechniki Warszawskiej. Autor publikacji z zakresu geodezji satelitarnej, geodezji wyższej, meteorologii i geodynamiki, a także wielu referatów na sympozjach i kongresach międzynarodowych. W latach 2005-2008 był prodziekanem ds. naukowych Wydziału Inżynierii Lądowej i Geodezji WAT, a w 2008 roku został wybrany na drugą kadencję. W pracach badawczych koncentruje się na zastosowaniach geodezyjnych, geodynamicznych i nawigacyjnych satelitarnych systemów nawigacyjnych oraz poszukuje nowych zastosowań w badaniach naukowych i gospodarce. Specjalista z zakresu numerycznych opracowań obserwacji GNSS. Autor wyrównania podstawowych osnów geodezyjnych zakładanych techniką satelitarna GPS (WSSG, POLREF, EUREF-POL, EUVN). Do badań w swoim zespole pozyskał dotację celową, która pozwoliła zbudować gridowy klaster komputerowy, na którym prowadzone są symulacje komputerowe z zakresu numerycznego modelowania pogody, propagacji zanieczyszczeń i masowego przetwarzania obserwacji GNSS. W 2007 roku wykonał jednolite numeryczne opracowanie i wyrównanie sieci kontynentalnej EPN (EUREF Permanent Network), które stanowi jedną z podstaw definicji kolejnej wersji układu odniesienia dla kontynentu europejskiego.

Członek założyciel IGS Ionospheric Working Group. Od roku 1997 prowadzi jedno z 16 europejskich Lokalnych Centrów Analiz EPN, które jest obecnie wspólnym przedsięwzięciem Politechniki Warszawskiej i Wojskowej Akademii Technicznej. Członk grupy studiów ds. badania refrakcji troposferycznej (EUREF Troposphere Parameter Estimation).
W 2007 został wybrany vice przewodniczącym Komisji Geodezji Satelitarnej Komitetu Badań Kosmicznych i Satelitarnych PAN na kadencję 2007-2010. Członek sekcji Geodynamiki i Sekcji Sieci Geodezyjnych Komitetu Geodezji PAN. W latach 2007-2008 przewodniczył zespołowi ekspertów w projekcie ASG-EUPOS. Członek zespołu powołanego przez Głównego Geodetę Kraju w spawie ekspertyzy dotyczącej projektu nowelizacji rozporządzenia Rady Ministrów dotyczącego państwowego systemu odniesień przestrzennych. W 2008 roku został wybrany na członka Rady Naukowej Kolei Dużych Prędkości. Od roku 2006 członek kolegium redakcyjnego Biuletynu WAT. Za osiągnięcia naukowe i dydaktyczne został w 2007 roku odznaczony przez Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej Srebrnym Krzyżem Zasługi.


Zbigniew Felski – absolwent liceum z 1959 roku, koszykarz, reprezentant Polski,

Jakub Ferenc - wykładowca Collegium Civitas w Warszawie, politolog doktor nauk politycznych, absolwent prawa i stosunków międzynarodowych na UMK w Toruniu. Jego zainteresowania naukowe koncentrują się wokół kwestii czeczeńskiej oraz zagadnienia związków sportu i polityki. Najważniejsze publikacje: „Świat odwraca wzrok. Czeczenia w świetle prawa i w oczach świata”, Toruń 2004,„Sport w służbie polityki. Wyścig Pokoju 1948-1989”, „W zdrowym ciele zdrowy duch?”, Tygodnik Powszechny, nr 24/2005,„O przyjaźń na rowerach. Wyścig Berlin- Warszawa”, Mówią wieki, nr 5/2006,„Od bohatera do wroga ludu. 50 lat temu Stanisław Królak wygrał Wyścig Pokoju”, Gazeta Wyborcza, 22 maja 2006,„Tajniacy w peletonie. SB i Wyścig Pokoju”, Tygodnik Powszechny, nr 32/2006,„Fabryka mistrzów- sport w Chinach”, Tygodnik Powszechny, nr 5/2007,„Wyścig niepokoju”, Polityka, nr 17-18/2007.

Stefan Frankiewicz - (ur. 31 sierpnia 1940 r. w Grudziądzu), polski historyk literatury, publicysta, dyplomata, były redaktor naczelny miesięcznika Więź, ambasador RP przy Stolicy Apostolskiej  w latach dziewięćdziesiątych.   W 1958 r. zdał maturę w Liceum Ogólnokształcącym im. Króla Jana III Sobieskiego w Grudziądzu.

Kazimierz Jasiński – prof. dr hab. – ur.1920r. w Jankowicach koło Grudziądza - polski historyk, pracownik naukowy i wykładowca UMK Toruń, mediewista i genealog.

Bartosz Karaszewski – absolwent „Sobieskiego” z 1996 roku, obecnie (najmłodszy) doktor nauk medycznych, asystent na Wydziale Lekarskim AM w Gdańsku.
W 2003 roku zwycięzca ogólnopolskiego konkursu na najlepszego studenta Kraju Primus Inter Pares (świetny wywiad z Bartkiem na stronie: http://www.studia.korba.pl/uczenie_sie/18651,156,drukuj.html ) obecnie asystent     i lekarz w Klinice Neurologii Doroslych Akademii Medycznej w Gdańsku. To, że „duża" nauka jest niepowtarzalna przygoda odkrył późno - w drugiej połowie studiów medycznych. Doktorat "Metabolic disturbances in brain ischemic regions in an experimental model and in humans" pisał w ramach programu Unii Europejskiej Marie Curie na podstawie badań, które prowadził w Edynburgu, Paryżu i Gdańsku. Jest i czuje się głównie lekarzem-klinicysta, ale nie jest mu obca praca w laboratorium biotechnologicznym czy na eksperymentalnych modelach chorób mózgu. Laureat licznych programów stypendialnych, min. Międzynarodowej Organizacji Badań nad Mózgiem i Fundacji Nauki Polskiej. Prowadzi badania nad patofizjologią i nowymi metodami leczenia ostrych udarów niedokrwiennych mózgu oraz zastosowaniem metod spektroskopowych do analizy chemicznej mózgu (spektroskopia rezonansu magnetycznego u ludzi, chromatografia cieczowa sparowana z tandemową spektroskopią mas do bezpośredniej oceny tkanki), ostatnio także nad biochemią emocji.
Publikował w czasopismach medycznych o wysokim impact factor, m.in. na temat transplantacji domózgowej i transfuzji komórek macierzystych różnego pochodzenia w modelach doświadczalnych udarów niedokrwiennych mózgu, rozkładu temperatury wewnątrzczaszkowej mierzonej nieinwazyjnie techniką spektroskopii rezonansu magnetycznego u pacjentów w ostrej fazie udaru niedokrwiennego, zastosowań technik proteomiki w neurochemii. Badania prowadził i prowadzi we współpracy z czołowymi klinicznymi i doświadczalnymi ośrodkami naukowymi Europy, obecnie z uniwersytetami w Oslo i Edynburgu. Niedawno rozpoczął wspólnie z badaczami z Wielkiej Brytanii realizację kolejnego projektu naukowego, który ma określić znaczenie niektórych genów i białek u pacjentów w rokowaniu, a w dalszej perspektywie także leczeniu, ostrych udarów niedokrwiennych mózgu. 
W liceum zaangażowany w codzienne treningi sportowe - medalista mistrzostw Polski w wioślarstwie. Jego zainteresowania pozanaukowe ogniskują się na kulturze teatralnej, filmowej (studiował też teatrologię i animację kultury), muzyce artystycznej. Wolny czas spędza najchętniej z rodziną, półtorarocznym synem, ale dodaje, że do szczęścia potrzebuje też czasem chwili samotności. Twierdzi, że najbardziej obiektywnym (choć jeszcze dalekim od absolutu) egzaminem w życiu człowieka jest ono same (zatem niekoniecznie to, co jest na cenzurce), a w jego ramach kreatywność, wizjonerstwo.
W 2007 roku stypendysta „Polityki”, aktualnie w Wielkiej Brytanii na zagranicznym stypendium pogłębia wiedzę z zakresu neurologii.

Więcej: http://www.karaszewski.org/

Prymus to nie cyborg
Zwycięzca konkursu Primus Inter Pares, organizowanego przez Zrzeszenie Studentów Polskich, skończył Akademię Medyczną w Gdańsku. Teraz studiuje jednocześnie integrację europejską na Uniwersytecie Warmińsko-Mazurskim i edukację teatralną w Studium Animatorów Kultury w Gdańsku. Średnia ocen od 4,80 do 5,88, a lista jego projektów naukowych i prac badawczych długością przypomina serialowy tasiemiec. - Ale cyborgiem nie jestem, ze wszystkiego można mnie zagiąć - tłumaczy się Bartosz Karaszewski. - Ten tytuł, poza ładnym samochodem i ofertami pracy, dał mi potwierdzenie, że w życiu dokonałem już kilku dobrych wyborów. Czyli wiem, że mam dobry pomysł na siebie.
Gdy jest na zagranicznym stypendium i czas ma ograniczony, pracuje od rana do nocy. Z krótką przerwa na posiłki. Ale z ostatniego wyjazdu wrócił jakieś trzy miesiące temu i na razie ten czas poświęcił prawie w całości rodzinie. - W takim życiu - ciągle nauka i badania - potrzebny jest jakiś wentyl bezpieczeństwa. Żeby nie stracić zapału do pracy i mieć ciągle nowe pokłady energii - mówi. - Kiedyś, jeszcze w liceum i na początku studiów, uprawiałem wioślarstwo. Nawet startowałem w mistrzostwach Polski i zdobyłem brązowy medal. Teraz profesjonalnie już nie trenuję, ale ciągle w ten sposób odreagowuję po zbyt intensywnym kontakcie z rzeczywistością.
źródło: tygodnik „Przegląd”, Prymus to nie cyborg, 2004-10-11, Paulina Nowosielska

Jan Korthals – absolwent II LO z 1958 roku, pracownik naukowy, profesor medycyny, posiada ogromne osiągnięcia z zakresu neurologii, obecnie w Stanach Zjednoczonych na Florydzie.


Jan K. Korthals, M.D., PhD
Professor
Director, EMG Laboratory at USF Medical Clinics
Director, USF Neuromuscular Clinic

Jan K. Korthals, M.D. earned his medical degree at the Medical School in Gdansk, Poland and his Ph.D. degree in neuropathology at the Medical School in Warsaw, Poland.

After several years of research in neuropathology at the Albert Einstein Medical College in New York, Dr. Korthals completed the training in neurology followed by a Fellowship in EMG and Neuromuscular Diseases at the New York University Downstate Medical Center.  He is board certified in neurology by the American Academy of Neurology and Psychiatry.

Dr. Korthals joined the University of South Florida, College of Medicine in 1980.  Since then he has been the Director of the EMG Laboratory at the University of South Florida Medical Clinics.  In 1987, Dr. Korthals worked for several months as a Visiting Professor at the Mayo Clinic Peripheral Nerve
Center and EMG Laboratory.

Dr. Korthals was the 2002 recipient of the Department of Neurology Distinguished Physician Award.  He has written numerous articles in the field of neurology and neuromuscular diseases, especially peripheral neuropathies.

źródło: http://health.usf.edu/medicine/neurology/korthals.htm

Maciej Kossowski – absolwent 1954 roku, ur. 11 lutego 1937 w Grudziądzu – piosenkarz, trębacz i kompozytor muzyki. Współpracował ze znanymi autorami tekstów: Jonaszem Koftą, Bogdanem Loeblem, Markiem Głogowskim, Bogdanem Jerzyną i innymi. Najbardziej znane jego przeboje to "Agatko pocałuj", "Dwudziestolatki," "Wakacje z blondynką," "Domowe Strachy," "Nie mówię żegnaj"     i "Z cyganami w świat." W latach 1963-67 był solistą Czerwono-Czarnych. W 67 roku Maciej Kossowski wyruszył na trzy miesięczną koncertowa trasę do Związku Radzieckiego z zespołem Tajfuny. Po powrocie do kraju do końca 69 roku współpracował jako producent, kompozytor muzyki, aranżer i piosenkarz ze "Studiem Rytm" w Polskim Radio Warszawa. W tym czasie napisał muzykę do przebojów nagranych przez Edwarda Hulewicza, Kasię Sobczyk, Fabiana, Jacka Lecha, Elżbietę Zakowicz i Ale Eksztajn. W latach 70. Maciej osiedlił się w U.S.A. Inne znane piosenki z jego repertuaru: "To ty, Mario”, "Kto mi to da", "Augustyna," "Szkolny Bal."

Oficjalna strona: http://maciejkossowski.com

Współpracował z zespołami: Czerwono-Czarni Tajfuny Warsaw Stompers, Zespół Zbyszka Namysłowskiego, Tralabomba Jazz band, Orkiestra Polskiego Radia  w Warszawie.

 

Dominika Leśniewicz – uczennica „Sobieskiego” - nazwisko panieńskie Smereka; ur. 13 stycznia 1974 w Grudziądzu, polska siatkarka grająca na pozycji libero,

kluby:
•  MKS Grudziądz — sezony 1983/84–1989/90
• Wisła Kraków — sezony 1990/91–1995/96
• Nafta-Gaz Piła — sezony 1996/97-1997/98
• Pałac Bydgoszcz — sezony 1998/99–2007/08

sukcesy:
• złoty medal z reprezentacją Polski na Mistrzostwach Europy w 2003 roku
• srebrny medal Mistrzostw Polski (3 razy): 
1992/93 (z Wisłą Kraków) 
2000/01 (z Bankiem Pocztowym/Centrostalem Bydgoszcz) 
2004/05 (z Centrostalem/Adriana/Gazeta Pomorska Bydgoszcz)
• brązowy medal Mistrzostw Polski (2 razy):
1994/95 (z Wisłą Kraków)
2001/02 (z Bankiem Pocztowym/GCB/Gazeta Pomorska Bydgoszcz)

Ryszard Likierski – absolwent liceum z 1959 roku, koszykarz, wychowanek profesora Stachowiaka – nauczyciela w-f w II LO, po ukończeniu szkoły zawodnik pierwszoligowej Polonii Warszawa (Czarne Koszule), z którą dotarł do Mistrzostw Europy, następnie reprezentant Polski w koszykówce męskiej.

Grzegorz Łatuszyński - prozaik, krytyk, tłumacz i dziennikarz, urodzony w Zdzięciole k. Nowogródka 9 maja 1933 roku, maturę uzyskał w Liceum Ogólnokształcącym w Grudziądzu, dyplom magistra filologii słowiańskiej na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie studiował równocześnie filologię polską.

 

 

Przez rok był słuchaczem Podyplomowego Studium Wiedzy Filmowej w Warszawie prowadzonego przez prof. Aleksandra Jackiewicza. Slawistyczne studia podyplomowe odbył na wydziałach filologicznych Uniwersytetów Zagrzebskiego i Belgradzkiego w latach 1959-1963.
Przez 3 lata był lektorem języka polskiego na Uniwersytecie Belgradzkim, korespondentem "Życia Warszawy" z Belgradu, pracownikiem dyplomatycznym Ambasady Polskiej w Belgradzie. Łącznie  w byłej Jugosławii spędził dziesięć lat. Po powrocie do kraju pracował w Wydawnictwie PWN, był redaktorem Zespołu Filmowego "Tor", redaktorem miesięcznika “Studio”.  Od 1975 roku utrzymywał się wyłącznie z pracy twórczej, literackiej i dziennikarskiej. Od 1993 r. jest redaktorem Oficyny Wydawniczej “Agawa” Współpracuje z prasą codzienną i periodyczną. Jest członkiem stowarzyszeń twórczych: ZAiKS-u od 1971, Związku Literatów Polskich od 1973, a następnie Stowarzyszenie Pisarzy Polskich (sekretarz ZG 1996-1999, członek Zarządu Oddziału Warszawskiego SPP 2005-2008 r., od kwietnia 2008 r. prezes Oddziału Warszawskiego SPP), członek Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich od 1975, Stowarzyszenia Tłumaczy Polskich od 1983.
Wyróżnienia: 
Doroczne Wyróżnienie Funduszu Literatury za przekład 1989;
Zasłużony Działacz Kultury 1989;
Złote Pióro (nagroda dziennikarska Polish Promotion Corporation) 1994.
Wydał:
Układ słoneczny - powieść - 1979,
Fascynacja - opowiadania - 1984,
Bałkańskie przekleństwo - rzecz o rozpadzie Jugosławii - 1997,
W świecie wyklętych - eseje o literaturze serbskiej i chorwackiej - 1997;
Wszystkie chwile są tu i nic być nie przestaje - Antologia poezji serbskiej XX wieku, tom 1, Antologia, str. 590, 2007,  
Wszystkie chwile są tu i nic być nie przestaje - Antologia poezji serbskiej XX wieku, tom 2, Panorama nowej poezji serbskiej, str. 524, 2007.
Niektóre jego opowiadania tłumaczone były na serbski, chorwacki i węgierski
Tłumaczy z czeskiego, chorwackiego, serbskiego, macedońskiego, słoweńskiego, słowackiego, rosyjskiego oraz na serbski i chorwacki
Przełożył na język polski m.in.:
Więzień zodiaku - powieść (z czeskiego) Jana Weissa - 1962,
Wołanie o pomoc - powieść (z cz.) Jana Weissa - 1963,
Mahomet - monografia (z cz.) I. Hrabka i K Petráčka - 1971;
Dziewiąty cud na wschodzie - powieść (z chorwackiego) Andjelka Vuleticia - 1972,
Spadochrony na drzewach - powieść (z rosyjskiego) Napoleona Rydzewskiego - 1973;
Spór o życie - powieść (z cz.) Donata Šajnera - 1974,
Trzy rzeki - powieść (z cz.) Vladislava Vančury - 1975;
Piąta pora roku - powieść (słoweński) Branka Šömena - 1977;
Kapitanowie z szalonej rzeki - reportaże (ze słowackiego) Bohuslava Chňoupka - 1980;
Wędrówki - powieść (z serbskiego) Miloša Crnjanskiego - 1981.
Pielgrzymka Arsenjego Njegovana - powieść (z serbskiego) Borislava Pekicia - 1985,
Drzwi żywota - powieść (z chorw.) Mirka Kovača - 1988;
Żarliwość i gwałt (z Marylą Siwkowską) - powieść (z chorw.) Andjelka Vuleticia - 1994,
Dusze na kiju klonowym - wybór poezji (z chorw.) Andjelka Vuleticia - 1999,
Kiedy kwitnie zło (z Marylą Siwkowską) - korespondencja (z serbskiego i chorwackiego) Filipa Davida i Mirka Kovača - 2001, 
Strzała w popiele, wybór poezji (z chorw.) Mile Stojicia - 2002.
Via Vienna, eseje (z chorw.) Mile Stojicia - 2005. 
Okna szaleństwa, wybór poezji (z chorw.) Slavka Mihalicia - 2006,
Czarne pomarańcze, wybór poezji (z chorw.) Veselka Koromana 2007.
Sarajewska noc, wybór poezji (z chorw.) Ivana Kordicia 2008.
Szaleństwo samotności, wybór poezji Sonji Manojlovic 2008
Przełożył na język chorwacki i serbski:
Sedam poljskih pjesnika - Sarajewo 1990
Tłumaczenie poezji Zbigniewa Bieńkowskiego, Krzysztofa Karaska, Adriany Szymańskiej, Ryszarda Krynickiego, Ewy Lipskiej, Tadeusza Śliwiaka i Jana Góreca Rosińskiego ( łącznie 45 wierszy) ukazało się w specjalnym dodatku znanego ogólnojugosłowiańskiego dwutygodnika “Odjek” nr 15/16 z 1-31. VIII 1990 roku, wychodzącego w Sarajewie, wówczas pod redakcją wybitnego chorwackiego poety Mile Stojicia.
Tłumaczył też wielu innych polskich poetów na język serbski i chorwacki. Wiersze te ukazywały się w różnych latach także w “Književnych novinach”, “Književnej rečy", "Književnosti", “Poljach”, Letopisie Matice srpske" “Odjeku”, Forum", “Hrvatskim slovie” i innych pismach literackich byłej Jugosławii.

źródło

Eugeniusz Makulski – absolwent „Sobieskiego” z 1947 roku  MIC, (ur. 9 lutego 1928r. w Kotarszynie koło Ostrowca Świętokrzyskiego) – marianin, ksiądz katolicki, kustosz sanktuarium maryjnego w Licheniu od 1966 do 2004 roku. Obecnie zgodnie z prawem kanonicznym na emeryturze, lecz tytuł kustosza przysługuje mu honorowo do końca życia.          
W czerwcu 1941 roku ukończył w Miłkowie szkołę podstawową potem w październiku 1943 jego stryj Stefan Makulski zabrał go do Starachowic gdzie uczęszczał do szkoły zawodowej i pracował  w zakładach broni i amunicji. W marcu 1945 roku zamieszkał w Miłkowie dzięki pomocy stryjów Makulskich. Zaczął naukę w Liceum im. Chreptowicza  w Ostrowcu Świętokrzyskim.                                                                                                                              
We wrześniu 1945 roku wraz ze stryjostwem przeniósł się do Grudziądza. Ukończył liceum i zdał maturę. Należał do organizacji założonej przez św. Maksymiliana Kolbe Milicji Niepokalanej. Występował w olimpiadzie tanecznej w Grudziądzu wraz z koleżanką Lidką Szmajdzińską gdzie zdobyli srebrny medal. Bardzo lubił teatr, pisał wiersze i drukował je            w prasie miejskiej. Był prezesem kółka literackiego, pracował w Komendzie Hufca, gdzie zdobył stopień harcerza orlego. Miał zwyczaj codziennie przed zajęciami w szkole uczęszczać na mszę i przystępować do komunii świętej.                                                              
4 lipca 1948 roku napisał prośbę o przyjęcie do Zgromadzenia Księży Marianów. Została ona przyjęta: 30 lipca tegoż roku wstąpił do klasztoru w Skórcu koło Siedlec.                                                               
Z mało znanej wioski pod Koninem, uczynił jedno z największych i najpopularniejszych polskich sanktuariów maryjnych (rocznie odwiedza je 1,5 miliona pielgrzymów z całego świata). Przygotował uroczystości koronacji Cudownego Obrazu Matki Bożej Licheńskiej. Mimo szykan władz komunistycznych, systematycznie rozbudowywał sanktuarium. Za samowole budowlane został skazany przez PRL-owskie sądy na siedem lat więzienia w zawieszeniu. Jako ówczesny kustosz Sanktuarium był inicjatorem powstania największej świątyni w Polsce i jednej z największych na świecie. Wybudował ją w latach 1994-2004. Budowa całkowicie finansowana z ofiar wiernych zjednoczyła tysiące ludzi, którzy przez lata ofiarnie ją wspierali (konsekrowana 12 czerwca 2004 roku). Zainteresował się nią Jan Paweł II, który odwiedził Licheń w 1999 roku i pobłogosławił świątynię jako Wotum Narodu Polskiego Kościoła Katolickiego na Wielki Jubileusz Narodzenia Chrystusa 2000 roku .

Czesław Niedzielski – docent, absolwent 1950 roku, wykładowca Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, Wydziału Filologicznego Instytutu Literatury Polskiej, specjalność: historia literatury polskiej XX w.

Danuta Rucińska – absolwentka liceum z 1963 roku, prof. zw. dr hab., naukowiec Uniwersytetu Gdańskiego, Wydziału Ekonomicznego – Katedry Rynku Transportowego, autorka wielu wydawnictw ekonomicznych związanych  z zarządzaniem w lotnictwie, np. „Marketing na rynku usług lotniczych”, „Zarządzanie marketingowe na rynku usług transportowych”, małżeństwo klasowe, mąż Andrzej Ruciński, o którym poniżej. Promotor i recenzent wielu prac doktorskich i rozpraw habilitacyjnych np. „Harmonizacja warunków konkurencji w transporcie” (2000r.), najnowsza praca naukowa nawiązuje do specjalizacji Pani Profesor : „Instrumentarium marketingu wartości jako narzędzie kształtowania konkurencyjnej pozycji polskich przedsiębiorstw na eurorynku” .

Danuta Rucińska – profesor zwyczajny pracownik naukowy Uniwersytetu Gdańskiego w dziedzinie nauk ekonomicznych, zajmuje się zagadnieniami związanymi z ekonomiką transportu, marketingiem oraz rynkiem transportowym. Pani Profesor uzyskiwała kolejno następujące stopnie naukowe: doktorat w 1977r. pisząc pracę doktorską nt. „Port morski jako czynnik rozwoju regionów nadmorskich”. W 1990r. napisała rozprawę habilitacyjną pt: „Przeobrażenia strukturalne transportu morskiego w świetle przebiegu i oddziaływania długich cykli koniunktury”. W roku 2001 uzyskała tytuł profesora zwyczajnego.
Pracę zawodową związała z Uniwersytetem Gdańskim, Uniwersytetem Warmińsko-Mazurskim w Olsztynie oraz Elbląską Wyższą Szkołą Humanistyczną.
Jest prezesem Oddziału Gdańskiego Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego  oraz członkiem Prezydium Zarządu Krajowego PTE. Pracuje jako członek Komitetu Transportu Polskiej Akademii Nauk, Sekcji Organizacji i Zarządzania
Była promotorem trójki doktorów, obecnie czuwa nad trzema otwartymi przewodami doktorskimi i przygotowuje czworo doktorantów do otwarcia przewodów doktorskich.
Była promotorką ponad 300 prac magisterskich i ponad 250 prac licencjackich.
Badania naukowe Pani Profesor dotyczą następujących zagadnień:
- funkcjonowania, rozwoju i wzrostu rynku transportowego,                        
- marketingowego kształtowanie rynku w tym rynku usług transportowych, 
-  kształtowania relacji na rynkach usług,
-  funkcjonowania i rozwoju infrastruktury transportu,
-  dostosowanie transportu do struktur europejskich,
-  innowacyjności na rynku TSL i zarządzanie jakością usług TSL,
-  rozwoju struktur regionalnych i transportowego zagospodarowania przestrzeni,
Pani Danuta Rucińska ma na swoim koncie 392 publikacje naukowe, w tym m.in.:   Marketingowe kształtowanie rynku usług transportowych. Wyd. UG, Gdańsk 2001;
Współautorstwo w publikacji pt. Transport. Red. W. Rydzkowski i K. Wojewódzka-Król, WN PWN Warszawa, Wyd. 1997, 2000, 2005, 2006, 2009;
Marketing na rynku usług lotniczych. Współautorstwo A. Ruciński. Wyd. UG, Gdańsk 2000;
Wielokrotnie redagowała i recenzowała opracowania naukowe w tym prace promocyjnych.
Była i jest kierownikiem, głównym realizator lub realizatorem osiemnastu projektów naukowo-badawczych w tym finansowanych ze środków Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Uniwersytetu Gdańskiego oraz Unii Europejskiej;
Odbyła staże naukowe w tym jako visiting Professor w FWTH  i Freie Universitaet w Berlinie oraz na Uniwersytecie w Turku/Finlandia;


Za swoją działalność naukową i organizatorską uzyskała: 19 nagród Rektorskich      w Uniwersytecie Gdańskim, 6 nagród Rektorskich w Elbląskiej Uczelni Humanistyczno- Ekonomicznej,  1 nagroda Rektora Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego - 2005,
1 nagroda Ministra Transportu – 2006 oraz Złoty Krzyż Zasługi 1998 i  Medal Komisji Edukacji Narodowej 2000;

Zainteresowania Pani Profesor to geografia, ornitologia i turystyka

Andrzej Ruciński – absolwent z roku 1963, prof. dr hab., profesor zwyczajny, pracownik naukowy Uniwersytetu Gdańskiego, Wydział Ekonomiczny, Katedra Rynku Transportowego, autor i współautor rozpraw naukowych związanych  z transportem lotniczym, żona Danuta – małżeństwo klasowe.

Dane biograficzne w formie ankiety biograficznej:
1.     Nazwisko i imię: 
Ruciński Andrzej Tadeusz
2.     Dyscyplina naukowa:
nauki ekonomiczne
3.     Specjalność:
ekonomika transportu, ekonomika i organizacja transportu lotniczego
4.     Data i miejsce urodzenia:
3 lipca1945, Grudziądz
5.     Wykształcenie:
wyższe, absolwent Wyższej Szkoły Ekonomicznej Wydziału Morskiego
w Sopocie
6.     Stopnie i tytuły naukowe:         
Doktorat
1972, Uniwersytet Gdański;
temat pracy: Współzależność między rozwojem transportu lotniczego
i aglomeracji wielkomiejskich;
Habilitacja
1987, Szkoła Główna Planowania i Statystyki w Warszawie,
tytuł rozprawy: Planowanie i lokalizacja sieci regionalnych portów
lotniczych w Polsce
Profesor
1992 - 2002, prof. nadzwyczajny, Uniwersytet Gdański
od 1999 prof. tytularny nauk ekonomicznych
tytuł monografii profesorskiej: Rynek pasażerskich przewozów lotniczych
od 2002, prof. zwyczajny nauk ekonomicznych, Uniwersytet Gdański
7.     Praca zawodowa
1.    1968 - 1969 - asystent stażysta na Politechnice Szczecińskiej;
2.    1969 - 1972 - starszy asystent w Katedrze Ekonomiki Transportu WSE
w Sopocie i na Wydziale Ekonomiki Transportu Uniwersytetu Gdańskiego
3.   1972 - 1987 - adiunkt w Katedrze Ekonomiki Transportu na Wydziale
Ekonomiki Transportu,
4.   Pilot instruktor samolotowy zawodowy w latach 1973 - 1978; pilot
i kierownik bazy lotniczej w Egipcie i Sudanie;
5.  1986 - 1991 - docent, Kierownik Pracowni Ekonomiki Transportu
Lotniczego w Ośrodku Badawczym Ekonomiki Transportu PKP
w Warszawie. Opracowanie zasad prywatyzacji polskich portów
lotniczych; 
6.  1988 - 1997 - Konsultant ICAO (International Civil Aviation
Organization - Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa Cywilnego);
w 1991 r. w Rio de Janeiro, doradztwo i szkolenie kadr Ministerstwa
Lotnictwa w Brazylii w zakresie funkcjonowania portów lotniczych;
od 1999  prof. zw. w Katedrze Rynku Transportowego na Wydziale
Ekonomicznym UG;
7.  1991-1993 - Pełnomocnik Wojewody Gdańskiego ds. Prywatyzacji Portu
Lotniczego w Gdańsku. Realizacja procesu prywatyzacji i powołanie
portu lotniczego w formie spółki prawa handlowego;    
8.  1992  - 2002 - prof. nadzwyczajny w Katedrze Rynku Transportowego
na Wydziale Ekonomicznym UG,
9. 1993 - 1997 - Prezes Zarządu Portu Lotniczego w Gdańsku- Rębiechowie.
Dokonanie restrukturyzacji i całkowitej modernizacji portu lotniczego
w Gdańsku. Przygotowanie i nadzorowanie procesu inwestycyjnego
w Porcie w latach 1995 - 1997 o wartości 40 mln PLN; 
10.  1999 - Zastępca Dyrektora naczelnego Przedsiębiorstwa Polskie Porty
Lotnicze w Warszawie ds. portów regionalnych, członek rad nadzorczych
portów lotniczych w Gdańsku i Katowicach;
11.  od 1999 - Profesor tytularny nauk ekonomicznych;            
12.  2000 - 2009- profesor zwyczajny na Wydziale Nauk Ekonomicznych
Elbląskiej Wyższej Szkoły  Humanistyczno- Ekonomicznej;
13.  od 2002 - Profesor zwyczajny nauk ekonomicznych na Uniwersytecie
Gdańskim
14.  2002-2005- UWM: profesor nadzwyczajny w Katedrze Polityki
Gospodarczej i Regionalnej na Wydziale Zarządzania i Nauk
Ekonomicznych UWM;

8. Pełnione funkcje:
1986 - 1997 - Członek Zarządu Aeroklubu Polskiego;
1986 - 1996 - Członek Zarządu i wiceprezes Aeroklub Gdańskiego;
1991            - Członek Rady Naukowej Ośrodka Badawczego Ekonomiki
Transportu PKP w Warszawie;
1991 - 1992 - Członek Rady Nadzorczej Spółdzielni Mieszkaniowej Gdańsk
-Zaspa
1993 - 1996 - Członek Senatu Uniwersytetu Gdańskiego 
1997 - 1999 -  Członek Rady Nadzorczej Centrum Targowego w Gdańsku
Sp. z o.o.
1999 - 2001 - Członek Rady Nadzorczej Agencji Rozwoju Pomorza
1999 - 2002 - Członek Zarządu Gdańskiego Klubu Biznesu
2000 - 2009 - Członek Senatu Elbląskiej Uczelni Humanistyczno
- Ekonomicznej
Członek Gdańskiego Towarzystwa Naukowego i Polskiego
Towarzystwa Ekonomicznego

Ponadto udział w pracach różnych, komisji uczelnianych UG i w uczelniach
partnerskich;

9. Promotorstwo
3 wypromowanych doktorów, 3 otwarte przewody doktorskie,
4  doktorantów przygotowywanych do otwarcia przewodu doktorskiego,
ponad 200 prac magisterskich,
ponad 100 prac licencjackich

10.     Badania:
Główne kierunki badań naukowych dotyczą zagadnień:
- ekonomiki i organizacji transportu,
- funkcjonowania i rozwoju oraz ekonomiki i organizacji transportu
lotniczego,
- funkcjonowania, rozwoju i wzrostu rynku transportowego,              
-  funkcjonowania i rozwoju infrastruktury transportu,
-  dostosowanie transportu do struktur europejskich
-  kształtowania struktur regionalnych i transportowego
zagospodarowania przestrzeni,


11.     Publikacje:
Ważne tytuły:
Lokalizacja  i funkcjonowanie regionalnych portów lotniczych . Wyd. UG,
Gdańsk 1987;
Rynek usług pasażerskiego transportu lotniczego, Wyd. UG, Gdańsk 1998.      
współautorstwo w publikacji pt. Transport. Red. W. Rydzkowski i K. Wojewódzka-Król, WN PWN Warszawa, Wyd. 1997, 2000, 2005, 2006, 2009;
Marketing na rynku usług lotniczych. Współautorstwo A. Ruciński. Wyd. UG, Gdańsk 2000.
Porty lotnicze wobec polityki otwartego nieba. Red. i współautorstwo. Fundacja Rozwoju Uniwersytetu Gdańskiego, Gdańsk. wyd.2006 i 2008 ) Nagroda Ministra Transportu za najlepszą książkę o tematyce transportowej wyd. w roku akad.  2005/2005.
Ogólna liczba publikacji - 350 oraz liczne recenzje opracowań naukowych.
Kierownik, główny realizator lub realizator kilkunastu projektów naukowo-badawczych w tym finansowanych ze środków MN i SW oraz Unii Europejskiej.
Wielokrotny recenzent dorobku naukowego w ubieganiu się o stopnie i tytuły naukowe oraz publikacji naukowych.
Członek Rad Naukowych i Programowych międzynarodowych i krajowych
konferencji naukowych oraz publikacji naukowych

13.  Nagrody i odznaczenia     
12 nagród Rektora UG,
1 nagroda Ministra Transportu (2006),
2 Medale Aeroklubu Gdańskiego - ( 1979, 1989);
Medal Komisji Edukacji Narodowej - 1996;
Złota odznaka Zasłużony Działacz Lotnictwa Sportowego - 1994,
Złota odznaka za Zasługi dla  dla Transportu RP - Gdańsk 1995,
Złoty Krzyż Zasługi 1990;

14.  Zainteresowania
lotnictwo, samochody, ornitologia, turystyka;

Eugeniusz Sakowicz – absolwent „Sobieskiego” z 1977 roku, urodzony w 1958r. w Grudziądzu, profesor nauk teologicznych, profesor Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, był wykładowcą w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, religioznawca, leksykograf; w latach 1984-1985 – kierownik Biura i Wydawnictwa Towarzystwa Naukowego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego; 1992 – 1994 – adiunkt muzealny W Państwowym Muzeum na Majdanku; konsultant Rady do Spraw Dialogu Religijnego przy Konferencji Episkopatu Polski oraz członek Komitetu do Spraw Dialogu z Religiami Niechrześcijańskimi tejże Rady, autor ponad 160 artykułów naukowych, popularnonaukowych, recenzji, sprawozdań i wywiadów, 150 artykułów publicystycznych, 130 artykułów encyklopedycznych    i haseł w Encyklopedii Katolickiej KUL, opracował i zredagował ponad 1500 haseł  w różnych encyklopediach i leksykonach PWN w Warszawie
Pracuje z młodzieżą jako juror podczas olimpiady „Losy Polaków na Wschodzie  po 17 września 1939r.”.
Pan Profesor podarował szkole niektóre swoje książki, które są dostępne  w bibliotece szkolnej:
„Jan Paweł II – Encyklopedia dialogu i ekumenizmu”
„Religioznawstwo”
„Pryncypia dialogu kościoła katolickiego z religiami Dalekiego Wschodu i Indii”
„Islam w dokumentach Kościoła i nauczaniu Jana Pawła II”
„Rozmowy o islamie i dialogu”
„Czy islam jest religią terrorystów?”
„Islam a chrześcijaństwo. Konfrontacja czy dialog” – polecam serdecznie – tu Pan Profesor   w doskonałym towarzystwie: Benedykt XVI, Jan Paweł II, Vittorio Messori
Inne wydawnictwa książkowe Profesora:
„Religie i pokój”
„Religie o drogach pokoju i bezdrożach wojny”
„Rozważania o Krzyżu”
„Dialog Kościoła z islamem według dokumentów soborowych i posoborowych”

Jan Sikorski –  nauczyciel matematyki w II Liceum Ogólnokształcącym im. Króla Jana III Sobieskiego w Grudziądzu.

Rocznik 1941, od zawsze związany z II LO, w latach 1955-1959 uczeń „Sobieskiego”. Zapamiętany przez kolegów ze szkolnej ławy jako odważny, dojrzały licealista, który w trudnych czasach stalinowskich publicznie przekazał kolegom prawdę o Katyniu.
Koszykarz, wychowanek profesora Stachowiaka – kapitan wicemistrza Polski juniorów Międzyszkolnych Klubów Sportowych.
Po ukończeniu liceum rozpoczął studia matematyczne na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika.
Tam dał się poznać jako pracowity, solidny student, który cyt. za profesorem Leonem Jeśmianowiczem - „ był najlepszym studentem na roku, wszystkie egzamina i zaliczenia zdawał bardzo dobrze, posiada uzdolnienia dydaktyczne i interesuje się analizą funkcjonalną”. 
Po ukończeniu studiów został przyjęty na stanowisko asystenta w Katedrze Matematyki UMK w Toruniu.
W 1972 roku wrócił na stałe do Grudziądza i do swojej szkoły, był  nauczycielem matematyki, w latach 1979 – 1983 pełnił również funkcję wicedyrektora szkoły.
Uzyskał drugi stopień specjalizacji zawodowej, ukończył studia podyplomowe dla nauczycieli matematyki. Nie zapomniał o pracy wychowawcy, dla młodzieży organizował wycieczki  i spływy kajakowe.
Przeszedł na emeryturę w 2004roku.
Nie rozstał się jednak ze szkołą, nadal prowadził zajęcia autorskie z analizy matematycznej.
Siedmiokrotnie w swojej karierze zawodowej,  był nominowany do Nagrody Ministra Edukacji, nagrodzony Nagrodą Ministra w 1977 roku, nagrodami Prezydenta Miasta Grudziądza oraz wielokrotnie nagrodami kolejnych dyrektorów szkoły.
Wychował rzesze olimpijczyków, realizował programy autorskie z matematyki, był autorytetem w dziedzinie matematyki,  my jednak zapamiętamy Pana Jana jako Dobrego, Porządnego Człowieka – uczciwego, sumiennego a zarazem bardzo skromnego.
Uczył swoich uczniów godnego postępowania a dla nauczycieli był wzorem człowieka obdarzonego ogromnym talentem i taktem pedagogicznym. Potrafił nauczyć matematyki wszystkich, choć czasami trwało to długo i bywało trudne.
Swoją postawą życiową dawał przykład uczniom jak przeżyć uczciwie całe dorosłe życie.
Bardzo oczytany, zaskakiwał nas doskonałą znajomością filozofii i łaciny  klasycznej.
Dla młodych nauczycieli był Mentorem, wspierał radą, kiedy jej potrzebowali. Jego ciekawe poczucie humoru pomagało przetrwać najtrudniejsze chwile.
Był przykładem lojalnego i wiernego Przyjaciela.

Czesław Szachnitowski - (ur. 16 czerwca 1914 w Grudziądzu) - artysta malarz, nauczyciel, jeden z założycieli Towarzystwa Opieki nad Zabytkami, wieloletni działacz Klubu Inteligencji Katolickiej, Związku Nauczycielstwa Polskiego i grudziądzkiego Planetarium i Obserwatorium Astronomicznym, miłośnik lotnictwa.
Uczęszczał do szkoły powszechnej, ukończył gimnazjum klasyczne (obecnie II LO w Grudziądzu) i Państwowe Seminarium Nauczycielskie, w którym był prezesem szkolnego koła przyjaciół lotnictwa.
W czasie II wojny światowej przebywał w Anglii, gdzie wstąpił do Szkoły Podchorążych Broni Pancernej w Yorkshire. Po powrocie do kraju w [[1946] roku został nauczycielem w dzisiejszym II Liceum Ogólnokształcącym  im. Króla Jana III Sobieskiego w Grudziądzu. Uczył rysunku, a później, po ukończeniu studiów w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Gdańsku także fizyki. Założył kółko lotnicze związane z Lotniskiem w Lisich Kątach pod Grudziądzem. Był członkiem zarządu Aeroklubu Grudziądzkiego. Przeszedł na nauczycielską emeryturę w 1974. Mimo to, uczył  aż do 1982 roku. Odznaczony Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Złotą Odznaką Związku Nauczycielstwa Polskiego, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Kopernika, odznakami za zasługi dla lotnictwa sportowego, dla Aeroklubu i Polskiego Towarzystwa Astronomicznego.
Uchwałą z dnia 14 września 2005 roku Rada Miejska Grudziądza nadała Czesławowi Szachnitowskiemu tytuł Honorowego Obywatela Miasta Grudziądza. Uroczyste nadanie tego tytułu odbyło się 16 października 2005 roku. Człowiek prawy, wielkiego serca, autorytet dla współczesnych nauczycieli.

cyt.  „..Nauczył fizyki, rysunku i… miłości do miasta” (Kurier Grudziądzki, listopad 2007)

Michał Śróbka – absolwent 1958 roku, lekarz weterynarii, „człowiek z ogromnym poczuciem humoru, świetny organizator zjazdów absolwenckich”. Honorowy Członek „Klubu Masztalskich” – zespołu estradowego prezentującego humor śląski na antenie polskiego radia oraz Radia Katowice.

Magdalena Tulibacka - uczennica II Liceum Ogólnokształcącego w latach 1989 - 1993,  jest doktorem prawa europejskiego, naukowcem i wykładowcą uniwersyteckim. Po maturze w II Liceum studiowała prawo na UMK w Toruniu. Studia doktorskie, na które otrzymała stypendium Wydziału Prawa Uniwersytetu Westminster w Londynie, ukończyła w roku 2004. Jest autorką
i współautorką książek i publikacji naukowych na temat prawa europejskiego. Jej pierwsza książka: 'Product Liability Law in Transition: A Central European Perspective', poświęcona odpowiedzialności za produkty w Polsce, w Czechach i na Węgrzech, była nominowana do nagrody brytyjskiego stowarzyszenia naukowego 'Society for Legal Scholars'. Jako ekspert w europejskim prawie konsumenta, prawie konkurencji i procedurze cywilnej doradza Komisji Europejskiej i Parlamentowi Europejskiemu. Doradzała tez Polskiej Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Cywilnego. Pracowała jako naukowiec i wykładowca na Uniwersytecie Oxfordzkim, na Uniwersytecie Westminster w Londynie, i w Brytyjskim Instytucie Prawa Międzynarodowego i Porównawczego. Jest konsultantem w dziedzinie prawa europejskiego: doradza firmom farmaceutycznym i ubezpieczeniowym. Jest zapraszana na konferencje naukowe w wielu krajach Europy i w USA. Obecnie mieszka z mężem w Stanach Zjednoczonych, w Atlancie, gdzie jest niezależnym pracownikiem naukowym: we współpracy z Uniwersytetem Oxfordzkim kontynuuje badania na temat prawa europejskiego i pisze kolejne publikacje. Poza prawem: podróżuje, pisze bloga o swoich podróżach, gra w tenisa i golfa.

Katarzyna Warnke – absolwentka z 1997 roku, obecnie aktorka, od 2002  - 2007 – Narodowy Teatr Stary im. Modrzejewskiej w Krakowie, obecnie Teatr Rozmaitości w Warszawie. Wiele ról teatralnych obecnie coraz więcej telewizyjnych. Oto niektóre z nich: „Szkoła żon” i „Tartuffe” Moliera, „Łoże” w reżyserii Jana Peszka, „Idiota”   F. Dostojewskiego, „Damy i huzary” A. Fredro, „Wesele” i „Wyzwolenie” S.Wyspiańskiego, „Grzeszne dzieciństwo” Marka Twaina, „Factory2” K. Lupy. W krakowskiej Jamie Michalika oraz w Zielonym Baloniku bierze udział w „Krakowskich kabaretach XX wieku”. Wyreżyserowała „Drzewo tropików” Mishima Yukio. W Teatrze Telewizji premiery z 2008 roku: „Fryzjer” i „Komu wierzycie”.  Obecnie gra w popularnym serialu emitowanym w TVN – „Teraz albo nigdy” – rola Dany, matki Zdenki – córki Michała z któregoś małżeństwa.

cyt.
„Katarzyna Warnke (na fali)
Zachwycająco debiutowała w telewizyjnym "Fryzjerze" Macieja Pieprzycy, szokując quasi-nastoletnim sex appealem. Na scenie Starego odważnie negliżowała się w "Świętoszku" Grabowskiego, ale poległa w science fiction Klaty ("Trzy stygmaty"). W gościnnym widowisku Jarzyny "Lew w zimie" w Burgtheater zdekoncentrowała wiedeńczyków rolą wyzwolonej obyczajowo polskiej kochanki króla-finansisty Henryka. Ale najbardziej zapamiętałem ją jako Nico z dwóch scen w "Factory 2" Lupy. Najpierw w jednej ze zbiorówek gdzieś w głębi stoi dziewczyna ubrana na czarno. Mucha na ścianie, nieobecna czarna dama. A potem z pomocą kamery i swego apetycznego ciała chce się dobrać do duszy tybetańskiego tancerza. Z ekstremalną pasją, otwarciem, bezwzględnością. Brawo! (ŁD)”

źródło: Subiektywny spis aktorów teatralnych - edycja szesnasta (Łukasz Drewniak, Jacek Sieradzki)

inne strony

Bernard Wiśniewski -  absolwent 1958 roku, profesor doktor habilitowany, inżynier, wykładowca Akademii Morskiej w Szczecinie, Wydział Nawigacyjny, Instytut Nawigacji Morskiej oraz Uniwersytetu Szczecińskiego, Wydział Nauk Przyrodniczych, Instytut Nauk o Morzu, specjalista w dziedzinie oceanologii i techniki nawigacji a w szczególności hydrometeorologii, nawigacji morskiej, oceanografii i transportu morskiego; promotor prac doktorskich z zakresu hydrologii jeziora Dąbie. Prowadził prace badawcze nt. „Optymalizacja drogi morskiej statku”.

Edward Wiśniewski -  dr nauk ekonomicznych, absolwent liceum z 1962 roku, koszykarz: jako uczeń liceum reprezentant Polski juniorów, następnie zawodnik I ligowego AZS Toruń.
Studia wyższe ukończył na Wydziale Mat-Fiz-Chem  Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu (mgr fizyki), pracę doktorską  z ekonomii obronił na Uniwersytecie Szczecińskim. Nauczyciel akademicki na Politechnice Koszalińskiej i Uniwersytecie Szczecińskim, organizator szkolnictwa wyższego w Kołobrzegu, wieloletni dziekan wydziałów zamiejscowych: Zachodniopomorskiej Szkoły Biznesu w Szczecinie i Społecznej Akademii Nauk w Łodzi.
W dorobku naukowym 145 publikacji oraz 6 książek z dziedziny zarządzania strategicznego i marketingu terytorialnego. Wypromował ponad 900 magistrów i licencjatów z dziedziny ekonomii i zarządzania.
Lokalny działacz społeczny i samorządowy. Za całokształt działalności odznaczony przez Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej Srebrnym Krzyżem Zasługi ( 2003 r.) oraz Złotym Krzyżem Zasługi ( 2011 r.).

Tomasz Wodtke -  w latach 1982 - 1986  uczeń II LO, laureat Olimpiady Języka  Francuskiego, Olimpiady Historycznej, finalista Olimpiady Literatury i Jezyka Polskiego. 1987 - 1992 student Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu - filologia romańska -Wydział Neofilologii. W 1991 roku przebywa na pięciomiesięcznym stypendium w Brukseli.
1992 - 1993 - student studiów językoznawczych na Uniwersytecie w Caen (Francja);
1993 -1996 -  asystent w Katedrze Filologii Romańskiej UMK w Toruniu;
1996 - 2005 - przebywa w Szwajcarii, pracuje jako nauczyciel jezyka francuskiego, tłumacz i księgarz;
1999 - 2000 - odbywa pięciomiesięczny staż w Dyrekcji Tłumaczeń komisji Europejskiej w Brukseli;
2004 - pomyslnie zdaje egzamin konkursowy na tłumacza - urzędnika europejskiej służby cywilnej;
od 2005 - tłumacz w Komitecie Regionów UE (Bruksela), tłumaczy z francuskiego, włoskiego, hiszpańskiego angielskiego; zna jeszcze rosyjski i niemiecki.
Na naszą prośbę o swoje dane napisał: "... nie wydaje mi się, żebym się kwalifikował na wyjatkowego absolwenta i zasługiwał na wyróżnienie.."


Witold Zalewski - (ur. w 1921), prozaik i publicysta. Studiował historię na Uniwersytecie Warszawskim. W czasie okupacji niemieckiej żołnierz AK, uczestnik powstania warszawskiego (1944). Związany z konspiracyjnym pismem "Dźwigary", brał udział w podziemnym życiu kulturalnym. 1946 -1947 w zespole redakcyjnym "Pokolenia", 1952-1963 "Przeglądu Kulturalnego", 1963-1970 "Kultury". Przez ponad 20 lat był kierownikiem literackim w Zespole Filmowym "Tor". Wtedy powstawały tam filmy m.in. Kieślowskiego, Zanussiego, Marczewskiego.
W debiutanckim zbiorze opowiadań ŚMIERTELNI BOHATEROWIE (1946) i powieściach BROŃ (1948) oraz RANNY W LESIE (1960) nawiązał do czasu wojny. Autor znanej opowieści reportażowej realizującej program realizmu socjalistycznego TRAKTORY ZDOBĘDĄ WIOSNĘ (1950). Powieści m.in.: PRUSKI MUR (1964), SPLOT SŁONECZNY (1972), CZARNE JAGODY (1975), OSTATNI POSTÓJ (1979) - o powstaniu styczniowym, POŻEGNANIE TWIERDZY (1985), WYSŁANNIK (1988). Szkice z podróży ODMIANY NADZIEI (1968), eseje DOLINA KRÓLÓW (1976). Zbiory reportaży. Obecnie drukuje w "Więzi" i "Odrze". Dwa lata temu zaczął pisać dziennik. W  2003 roku otrzymał Nagrodę im. Władysława Reymonta za dorobek życia.


fragment recenzji:
„Czas doliczony z niepamięci” - "Te refleksje jednego z najwybitniejszych współczesnych pisarzy polskich nad obecnym i minionym światem czyta się jak pasjonującą powieść, bo też jest to swoista powieść o jednym i drugim świecie, przeszłym i dzisiejszym. Losy i myśli narratora, z pozoru głównego bohatera, są jedynie kanwą narracji - i rozważań snutych w doskonałej literackiej formie. Fascynująca lektura, którą warto umożliwić dzisiejszemu polskiemu czytelnikowi..." - z opinii Stefana Bratkowskiego.

Ryszard Żuchowski – absolwent „Sobieskiego” z 1962 r. – generał, Szef Wojsk Inżynieryjnych Wojska Polskiego w latach 1996 – 2003. Podczas ponad 40-letniej służby pełnił wiele stanowisk dowódczych i sztabowych między innymi w latach 1984 - 1987 dowodził Brygadą Saperów Kazuniu oraz w latach 1987 – 1996 był Szefem Wojsk Inżynieryjnych Warszawskiego Okręgu Wojskowego. Absolwent Oficerskiej Szkoły Wojsk Inżynieryjnych oraz dwóch Akademii Wojskowych – Inżynieryjnej w 1976 r. oraz Sztabu Generalnego w 1984 r. Stały przedstawiciel Sił Zbrojnych latach 1997 – 2001  w Głównym Komitecie  p/pow.  przy Ministerstwie Ochrony Środowiska oraz



w latach 1998 – 2002  w Międzynarodowym Zespole Problemów Minowych ONZ  Genewie. Twórca systemu Reagowania Kryzysowego w Siłach Zbrojnych ( 1997 r. ) 16.10.2000 r. za wybitne osiągnięcia w służbie oraz duży wkład i dokonania w umacnianiu obronności RP został wyróżniony wpisem do „Księgi Honorowej Ministra Obrony Narodowej. Założyciel i pierwszy Prezes Stowarzyszenia Saperów Polskich. Po odejściu w stan spoczynku w 2003 r.  wykładowca przedmiotów z zakresu Bezpieczeństwa Narodowego w Akademii Morskiej w Szczecinie oraz Wyższej Szkole Zarządzania Personelem w Warszawie . Aktualnie Prezes Federacji Stowarzyszeń Rezerwistów  i Weteranów Sił Zbrojnych RP oraz V-ce Prezydent Międzynarodowej Konfederacji Oficerów Rezerwy (CIOR) przy NATO , członek prestiżowego Stowarzyszenia Euro – Atlantyckiego. Autor wielu publikacji i wydawnictw w tym wydanej w 2009r   monografii „Sylwetki saperów. Kolejne pokolenia”. Odznaczony wieloma orderami i  medalami polskimi i zagranicznymi  w tym Krzyżami Komandorskim, Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski !    
Osoby rekomendujące: płk rez. mgr Jurgen Kamiński ; ppłk rez. mgr Ryszard Prystasz i dr n. ekonomicznych Edward Wiśniewski